10 znanych książek, które po premierze uznano za beznadziejne!

znane książki
  • 79
  •  
  •  

Czasami mówi się o kimś, że wyprzedził swoją epokę. W takim przypadku większości z nas przychodzi na myśl postać Leonardo Da Vinci. W końcu to on stworzył wiele projektów wynalazków, które zaistniały dopiero setki lat po jego śmierci.

Jednak nie tylko wielcy wynalazcy są zdolni do wyprzedzenia własnej epoki. Tak się zdarza w przypadku innych wielkich umysłów zdolnych do tworzenia. Tak było w przypadku pisarzy, którzy stworzyli wielkie dzieła, które musiały długo czekać na uznanie czytelników.

Książki zebrane w poniższym artykule to przykłady na to, że dzieła uznawane dzisiaj za klasyki światowej literatury, kiedyś zajmowały miejsce gdzieś pomiędzy dzisiejszym „Grey’em” a romansidłami Katarzyny Michalak.

 

J.D. SALINGER BUSZUJĄCY W ZBOŻU

Dzisiaj powieść Salingera uznaje się za klasyczne dzieło. Jednak wciąż nie cichną spory wokół opisanej przez pisarza historii. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta – wielu czytelników wciąż zarzuca Salingerowi (choć ten nie żyje już od prawie 10 lat), że książka jest za długa, nie ma interesującej fabuły, a od samego czytania można popaść w depresję.

Pierwsze recenzje po ukazaniu się powieści na rynku, wskazywały na to, że jest rozczarowująca. The New York Times pisał, że książka była monotonna, a między okładkami było stanowczo za wiele stron.

Mimo nieprzychylnym recenzjom i negatywnej prasie, książka stała się popkulturowym fenomenem. Do tej pory sprzedała się w ponad 65 milionach egzemplarzy. Może powodem tego stanu rzeczy były pewne uniwersalne wartości przemycone przez pisarza? Choć J. D. Salinger nie napisał powieści wypchanej zwrotami akcji i niesamowitą fabułą, to i tak włożył do głów czytelników coś cenniejszego?

Myślę, że do sukcesu Buszującego w zbożu paradoksalnie przyczynił się negatywny głos mediów i recenzentów. Z wieloma utworami dzieje się właśnie tak, że nawet negatywny oddźwięk jest lepszy niż brak odzewu. W końcu powiedzenie – nieważne, że mówią źle, ważne, że w ogóle mówią – nie wzięło się znikąd.

 

F. SCOTT FITZGERALD WIELKI GATSBY

Pierwsze wydanie książki ukazało się już w 1920 roku. Choć Wielki Gatsby sprzedał się w liczbie ponad 25 tysięcy egzemplarzy i w Polsce zyskałby status podwójnego bestsellera – to w Stanach taki wynik sprzedażowy niewiele znaczył.

Pierwsze recenzje wystawiły książce niezbyt ładną laurkę. Krytycy uznali ją za literacki niewypał. Inni poszli w swoich osądach nieco dalej i śmiali się, że powieść Fitzgeralda to taka historyjka do poczytania w klozecie.

Koniec końców, F. Scott Fitzgerald nie dożył popularności książki, z której jest obecnie najbardziej znany. Dopiero 13 lat po śmierci pisarza wydano wznowienie książki, które rozeszło się w znacznie większym nakładzie. Do tej pory sprzedało się ponad 25 milionów kopii, a Wielki Gatsby króluje na listach obowiązkowych lektur w amerykańskich liceach.

Czas bywa przewrotny i w tym przypadku zegar tykał na korzyść literackiego dorobku Scotta Fitzgeralda. Dzisiaj jego dzieło uznaje się za klasykę światowej literatury i niech tak zostanie.

 

MARK TWAIN PRZYGODY HUCKA FINNA

Mark Twain napisał tę książkę jako kontynuację Przygód Tomka Sawyera. Huck Finn występuje w Przygodach Tomka jako postać drugoplanowa.

Choć Przygody Hucka Finna uchodzą za powieść dla dzieci i młodzieży, to autor nie stronił od przedstawienia w niej istotnych problemów obyczajowych ówczesnych Stanów Zjednoczonych. Jeśli znacie chociaż część faktów z życia pisarza, to wiecie doskonale, że Mark Twain był zadeklarowanym przeciwnikiem rasizmu i zwolennikiem feminizmu.

Główny bohater zostaje świadkiem zabójstwa i próby linczu. Przygląda się krwawym wojenkom między sąsiadami, a także poznaje sposób działania zawodowych oszustów. Ponadto nie obyło się bez kontrowersji na tle rasowym. Mark Twain użył w książce określenia nigger, co po polsku znaczy czarnuch. Krytycy uznali to za rasistowskie, choć pisarzowi daleko było do działań popierających segregację rasową.

Po publikacji książka została wycofana z wielu bibliotek w Stanach Zjednoczonych. Właściwie Mark Twain uznał, że kontrowersje wokół książki tylko zwiększą jej sprzedaż i pewnie tak było. Dzisiaj powieść jest klasykiem literatury młodzieżowej.

Mimo to, krytycy stwierdzili, że Przygody Hucka Finna bardziej pasuje do slumsów niż do bibliotek. I jak przystało na prawdziwych białych Amerykanów – dodano, że inteligentni i szanowani ludzie nie powinni tego czytać.

Na szczęście blokowanie Przygód Hucka Finna nie przyniosło żadnego skutku. Książka została doceniona nawet przez samego Ernesta Hemingway’a, który stwierdził, że powieść zawiera esencję całej amerykańskiej kultury.

 

ALDOUS HUXLEY NOWY WSPANIAŁY ŚWIAT

Już sam opis fabuły mógłby wywołać kontrowersje w społeczeństwie zamkniętym hermetycznie jak słoik na zimę. A przecież w latach 30-stych XX wieku nie brakowało ludzi o konserwatywnym podejściu do życia. Pomysł na książkę opowiadającą o stworzeniu idealnego społeczeństwa był z miejsca na cenzurowanym.

Krytycy uznali dzieło za antyutopię. O ograniczaniu wolności jednostki i całkowitym podporządkowaniu systemowi władzy pisał również George Orwell we wspominanej już kilka razy na tym blogu powieści – Rok 1984. Z tego względu zaraz po publikacji zaczęły się pojawiać negatywne recenzje.

W brytyjskim dzienniku centrolewicowym The Guardian napisano, że książka była porażką zarówno na polu satyry jak i romansu, ponieważ bohaterowie opowieści są zniewoleni w każdym aspekcie życia i nie kierują się wolną wolą.

 

MARGARET MITCHELL PRZEMINĘŁO Z WIATREM

Zacznijmy od tego, że autorka miała ogromne problemy z wydaniem tej książki. 38 wydawców odrzuciło maszynopis, ale Margaret Mitchell nie miała zamiaru się poddać i zapukała do jeszcze jednych drzwi. Dopiero wtedy ktoś dał jej szansę i opublikował jedyną powieść, która przyniosła pisarce rozgłos. Do tej pory powieść sprzedała się w ponad trzydziestu milionach egzemplarzy.

Mimo że pisarka zdołała znaleźć wydawcę dla Przeminęło z wiatrem, to nie był to koniec jej problemów. Choć wielu czytelników deklarowało, że książka Mitchell należy do ich ulubionych, to krytycy byli zgodni – powieść nie powinna stać na tej samej półce co inne wielkie dzieła literatury.

W New York Timesie napisali, że książka jest za długa o co najmniej 500 stron. Potem recenzent dopisał, że styl pisania Margaret Mitchell jest w porządku, ale na pewno nie można go nazwać wybitnym.

 

HERMAN MELVILLE MOBY DICK (WIELORYB)

Książka powstała na podstawie doświadczeń pisarza. Herman Melville musiał dość szybko rzucić szkołę i pracował w różnych zawodach. Przez wiele lat pracował na statku wielorybniczym. To właśnie te doświadczenia opisał w książce Moby Dick.

Pisarz z dużą dokładnością opisał społeczność wielorybników i właścicieli kutrów. Polowanie na wielkiego białego kaszalota było przedstawione jako alegoria walki dobra ze złem. Jeśli ktoś z Was pomyślał już, że mamy tutaj do czynienia z koleją wariacją na temat starych ludzi na morzu, to trzeba powiedzieć, że Moby Dick jest inny.

Książka jest swoistą mieszanką wybuchową różnych stylów i nawiązań. Jest to opowieść dla wytrwałych, bo między okładkami znajdziecie dramat, traktaty filozoficzne, elementy przygodowe, a także literaturę naukową. To wszystko składa się na monumentalne dzieło.

Choć dzisiaj powieść uznawana jest za arcydzieło literatury światowej, to początki nie były wcale takie dobre. Pierwsi czytelnicy mieli mieszane uczucia. Jedni od razu uznali Moby Dicka za arcydzieło, a inni stwierdzili, że to zwykły śmieć, manifest złego smaku albo absurd.

Jeden z gazetowych recenzentów poszedł o krok dalej i napisał:

Jeśli ktoś poszukuje przykładów złej retoryki, sztucznego i przesadnego sentymentu, a także niespójnej angielszczyzny – skorzystam z możliwości polecenia książki pana Melville’a.

 

ERNEST HEMINGWAY KOMU BIJE DZWON

Jest to jedno z najważniejszych dzieł pisarza. Opowiada o losach oddziału partyzantów walczących po stronie republikanów podczas hiszpańskiej wojny domowej. Właściwym tematem książki jest studium psychologiczne człowieka będącego świadkiem okrucieństwa wojny.

Ernest Hemingway był w Hiszpanii tylko dwa razy – jako korespondent wojenny. Podczas pracy poznał wielu żołnierzy różnych narodowości. Mamy tu polski akcent – Hemingway poznał Karola Świerczewskiego, który w książce występuje jako generał Golz.

Ludzie, których spotkał podczas pobytu w Hiszpanii, stanowili inspirację do napisania Komu bije dzwon.

Generalnie pierwsze recenzje były pozytywne. W końcu pisarz doskonale poradził sobie z zarysowaniem krajobrazu wojny i hiszpańskiej kultury. Mimo to, niektórzy krytycy mieli odmienne zdanie.

Na łamach Publishers Weekly napisano, że czytelnicy wydadzą pieniądze na zaledwie 34 strony wartościowego tekstu – co było dość uszczypliwą uwagą wymierzoną w książkę mającą około 480 stron. Recenzent dodał jeszcze, że Hemingway powinien opublikować scenę masakry jako osobne dzieło, by ludzie nie musieli płacić za całą książkę, która jego zdaniem nie miała wielkiej wartości.

A no i ostatnia uwaga brzmiała „zostawcie historię o hiszpańskiej wojnie domowej Malraux”. André Malraux był francuskim pisarzem biorącym udział w walkach na półwyspie Iberyjskim. Napisał na ten temat powieść pod tytułem Nadzieja. Kilka lat wcześniej opublikował książkę Czas pogardy, w której opisał obozy koncentracyjne.

 

MARGARET ATWOOD OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ

Powieść Margaret Atwood jest antyutopią z gatunku socjologicznej fantastyki. Akcja rozgrywa się w niezbyt odległej przyszłości w Stanach Zjednoczonych. Zdaniem krytyków powieść powstała jako manifest wobec polityki Ronalda Reagana, który usiłował ograniczyć ruchy emancypacyjne. Opowieść zyskała najwięcej fanów dopiero w 2017 roku, kiedy Bruce Miller nakręcił serial o tym samym tytule.

W momencie publikacji książki – w 1985 roku – odczucia czytelników były mieszane. Niektórzy krytycy chwalili styl pisania Margaret Atwood, nazywając go ekscytującym. Z kolei inni twierdzili, że książka jest niezbyt wnikliwa i posiada płytką, nieskomplikowaną fabułę.

 

VLADIMIR NABOKOV LOLITA

Biorąc pod uwagę wszystkie znane książki z dzisiejszego zestawienia, tylko Lolita była tak naprawdę kontrowersyjna. W tym przypadku negatywne recenzje i odbiór przez czytelników wcale mnie nie zdziwiły.

Jeśli ktoś nie czytał, to Lolita opowiada o mężczyźnie zafascynowanym niedojrzałymi dziewczynkami, które nazywa nimfetkami. Jakby tego było mało, bohater powieści ma erotyczną obsesję na punkcie dwunastoletniej pasierbicy – Lolity.

Vladimir Nabokov uderzył w bardzo delikatną strunę. Temat pedofilii poruszony w książce sprawił, że dzieło przez lata uchodziło za kontrowersyjne. Na dodatek sam autor miał kłopoty z opublikowaniem powieści.

Książka została wydana w 1955 roku i niemal od razu krytycy rzucili się na nią, by podrzeć ją na strzępy. Pisano różnie, ale najczęściej powtarzały się określenia – głupia, sprośna, pornograficzna.

Pomimo początkowych kontrowersji, książka jest dzisiaj znana i uchodzi za ważne dzieło w światowej literaturze. Głównie ze względu na precyzyjny styl, bogaty język i liczne nawiązania do innych dzieł literackich – poezji Poego, a także twórczości Flauberta czy Joyce’a.

 

EMILY BRONTE WICHROWE WZGÓRZA

Książka pojawiła się na rynku w 1847 roku. Do dzisiaj została wielokrotnie adaptowana – zarówno przez filmowców jak i reżyserów sztuk teatralnych. Na przestrzeni lat czytelnicy różnie podchodzili do powieści Emily Bronte. Na początku zarzucano pisarce nadmierną brutalność, a w latach 20-stych XX wieku czytelnicy pokochali Wichrowe wzgórza.

Dzisiaj książka znajduje się wśród najlepszych i najbardziej wartościowych powieści wszechczasów.

Niektórzy krytycy twierdzili, że powieść jest doskonale napisana. Z kolei inni uważali, że jest słaba i nie ma zbyt wielu walorów artystycznych. W 1848 roku w magazynie Examiner napisano, że książka jest zagmatwana, niespójna i dziwna.

 

Drogi Czytelniku!

Będę Ci wdzięczny za każdy komentarz dodany pod tym oraz innymi wpisami. Jeśli znasz jakieś inne książki, które na początku były wyśmiewane, a teraz są w kanonie literatury – podziel się tym z innymi czytelnikami. Jeśli chcesz w inny sposób odnieść się do treści artykułu, chętnie poznam Twoje zdanie. 🙂

ŹRÓDŁA:

Zdjęcie pochodzi ze strony www.pexels.com – licencja CC Zero.

www.rd.com

Biogramy: autorzy / znane książki

Mateusz Maludziński - autor bloga Kultura Masowa

Twórca i redaktor bloga Kultura Masowa. Uwielbia twórczość Edgara Allana Poego i Salvadora Dali. Oprócz czytania książek, rysowania i oglądania filmów, wie co się dzieje na europejskich boiskach piłkarskich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *