Arthur Conan Doyle, Czechow, Stoker i Kafka – podwójne życie pisarzy

arthur conan doyle
  • 86
  •  
  •  

Historia zna liczne przypadki znanych artystów, którzy na swojej twórczości nie zarobili ani grosza. Podobnie jest z tymi, którym się udało, choć jest ich zdecydowanie mniej. Salvador Dali i Stephen King to tylko dwójka spośród tych, którzy zbili ogromne majątki dzięki twórczości.

Niekiedy twórca był zmuszony podejmować inną pracę zarobkową, a twórczością zajmować się jedynie „po godzinach”. Jakoś trzeba było zarobić na życie, a bycie artystą rzadko bywa opłacalne.

Istnieją też przypadki, kiedy to człowiek ma więcej niż miłości i nie potrafi zerwać z jedną pracą na rzecz drugiej. Dzisiaj opowiem Wam o kilku sławnych pisarzach i ich normalnym życiu – takim, które wiedzie każdy człowiek.

Arthur Conan Doyle, Franz Kafka czy Bram Stoker zajmowali się czymś więcej niż tylko wymyślaniem historii.

 

ARTHUR CONAN DOYLE

Zgodnie z rodzinną tradycją, pisarz powinien był od początku wybrać karierę artystyczną. On jednak skończył medycynę w Edynburgu i do 1890 roku prowadził praktykę lekarską. Na decyzję Doyle’a wpłynął doktor Bryan Waller – lokator, którego podjęła matka pisarza, żeby wyciągnąć rodzinę z finansowych tarapatów.

Dopiero potem zajął się wyłącznie pisarstwem. Do dzisiaj uznaje się pisarza za jednego z czołowych przedstawicieli powieści detektywistycznej.

Co ciekawe, pisarz już podczas studiów spotkał się z wieloma innymi przyszłymi autorami, którzy uczyli się na tym samym uniwersytecie – między innymi Robert Louis Stevenson i James Barrie.

Arthur Conan Doyle rozpoczął praktykę lekarską jako oficer medyczny na parowcu Mayumba, który podróżował z Liverpoolu do Afryki. Po zakończeniu służby na statku, pisarz osiadł w Anglii. Gabinet otworzył dopiero, kiedy kończyły mu się zgromadzone oszczędności. Przez następne kilka lat starał się godzić rozwój kariery lekarskiej z próbami przebicia się jako autor książek.

W 1890 roku całkowicie zrezygnował z prowadzenia gabinetu lekarskiego na rzecz pisania i spirytyzmu, którym zajmował się do samej śmierci. Ze względu na wielką fascynację spirytyzmem, Doyle stracił przyjaciela, którym przez lata był sam Harry Houdini.

Sławny iluzjonista zajmował się demaskowaniem spirytystów. Z kolei Doyle sądził, że Houdini jest silnym medium spirytystycznym, uważając wiele sztuczek magika za przejaw działania sił nadprzyrodzonych.

Demaskatorska działalność Houdiniego była zdaniem Doyle’a kampanią skierowaną przeciwko konkurentom magika. Spór między mężczyznami rozrósł się do tak wielkich rozmiarów, że para przyjaciół stała się publicznymi wrogami.

Jednak Sir Arthur Conan Doyle miał silny powód, by zainteresować się spirytyzmem. Podczas I wojny światowej stracił syna, brata, szwagra i siostrzeńca. Zrozpaczony, zaczął uczęszczać na seanse spirytystyczne, licząc że uda mu się nawiązać kontakt ze zmarłymi.

 

BRAM STOKER

Myślę, że tego pana nie trzeba nikomu przedstawiać. Jeśli jednak go nie znacie, to powinniście wiedzieć, że jego największym dziełem jest Drakula. Bram Stoker to jeden z czołowych twórców światowej literatury grozy.

Choć jako pisarz stworzył wiele dzieł – w tym bajki dla dzieci, opowiadania fantastyczne, a także erotyczne – w świadomości czytelników zapisał się jako autor jednego dzieła.

Jednak literacka sława przyszła do Stokera dopiero w ostatnich dekadach, czyli długo po śmierci artysty. Za życia był znany jako asystent aktora Henry’ego Irvinga i jako dyrektor teatru Lyceum.

Na studiach uzyskał dyplom z nauk matematycznych. Na uczelni wyróżniał się jako sportowiec. Drakulę stworzył 15 lat przed śmiercią. Pisarzem był zaledwie przez krótką chwilę.

Nie doczekał rozkwitu popularności.

 

FRANZ KAFKA

Żył zaledwie 41 lat, ale na kanwie jego doświadczeń można by stworzyć przynajmniej kilka filmów długometrażowych. Kafka zaczął tworzyć już w okresie młodzieńczym. Jego najstarsze dzieła uznawane są za zaginione – prawdopodobnie sam je zniszczył. Takie też było jego życzenie po śmierci.

Gdyby testament Kafki został wypełniony, to wiele z jego dzieł nigdy nie zostałoby opublikowanych, bo pisarz kazał je spalić.

Kafka studiował na Niemieckim Uniwersytecie w Pradze. Zaczął studiować chemię, ale po dwóch tygodniach przeniósł się na prawo. W prawdzie kariera prawnicza również go szczególnie nie pociągała, ale Kafka rozumiał, że dzięki wykształceniu będzie miał przed sobą różne możliwości kariery, które zaakceptuje jego ojciec.

Pisarz zapisał się dodatkowo na zajęcia z germanistyki i historii sztuki. W międzyczasie odbył jeszcze kilka podróży. Najprawdopodobniej w tym okresie cały czas pisał, więc trudno mi sobie wyobrazić, jakim cudem dawał radę działać na tak wielu polach.

Po studiach, niemal do samej śmierci pracował w Zakładzie Ubezpieczeń Robotników od Wypadków Królestwa Czeskiego w Pradze. Był znany z wysokiej etyki pracy i sumienności. Często podróżował po całych Czechach nadzorując warunki pracy w zakładach przemysłowych.

Był cenionym pracownikiem i często awansował. Po latach stał się prawą ręką swojego szefa. W wolnych chwilach cały czas pisał.

Ciężka i sumienna praca sprawiła, że Kafka zyskał status przedstawiciela wyższej klasy średniej. Zarabiał całkiem dobrze na tle reszty czeskiego społeczeństwa.

 

ANTON CZECHOW

Czechow powiedział kiedyś, że medycyna jest jego prawną żoną, a literatura kochanką. W 1884 roku uzyskał tytuł lekarza. Dzięki praktyce lekarskiej zarobił trochę pieniędzy (nieodpłatnie leczył ubogich). Wspomagał finansowo rodzinę, gdyż jego ojciec mógł liczyć jedynie na niskopłatną pracę.

Czechow do dzisiaj uważany jest za postać odpowiedzialną za narodziny modernizmu w teatrze.

Choć medycyna niespecjalnie go interesowała i wolał pisać o ubogich warstwach społecznych, to należy podkreślić, że studia i praca lekarza nie poszły na marne. Dzięki praktyce lekarskiej, Czechow miał do czynienia ze wszystkimi warstwami społecznymi żyjącymi w ówczesnej Rosji.

Jego doświadczenia życiowe były bogatsze. Lepiej rozumiał grupy ludzi, o których pisał, dlatego jego dzieła zyskiwały na autentyczności w oczach czytelników. Czytali go zarówno ludzie prości jak i arystokraci. Jednak to właśnie teatr i sztuki teatralne przyczyniły się do eksplozji popularności pisarza.

Ten artykuł na pewno przydałby się wielu młodym osobom. Widzę oczami wyobraźni tłumy ludzi po dwudziestce, którzy nie do końca wiedzą, co chcą w życiu robić. Możliwe, że mają jakieś pasje, ale rzeczywistość nakazuje dokonać innego wyboru.

Cóż, patrząc na sylwetki popularnych dzisiaj pisarzy można dojść do wniosku, że nigdy nie jest za późno na realizowanie pasji. Kwestią zasadniczą jest, czy dana osoba znajdzie czas na robienie tego, co sprawia jej prawdziwą przyjemność.

Arthur Conan Doyle, Franz Kafka, Anton Czechow i Bram Stoker mieli w życiu coś, co kochali najmocniej i tego się trzymali do samego końca.

 

ŹRÓDŁA:

The Vintage News

Wolne Lektury – Anton Czechow

Fotografia pochodzi ze strony www.pexels.com.

Mateusz Maludziński - autor bloga Kultura Masowa

Twórca i redaktor bloga Kultura Masowa. Uwielbia twórczość Edgara Allana Poego i Salvadora Dali. Oprócz czytania książek, rysowania i oglądania filmów, wie co się dzieje na europejskich boiskach piłkarskich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *