Znani pisarze, którzy żałowali stworzenia swoich największych dzieł

znani pisarze
  • 228
  •  
  •  

Stephen King napisał kiedyś, że postacie w powieściach nie odchodzą ot tak. Bóg zabiera je do siebie, kiedy uzna, że nadszedł ich czas, a literaci są bogami dla postaci ze swych powieści – tworzą je tak, jak Bóg stworzył nas i nikt nie może żądać od Boga wyjaśnień.

Jednak wymienieni w tekście znani pisarze nie mieli w życiu tak łatwo, bo niszczyła ich sława. Wielu z nich, na pewnych etapach życia walczyło z piętnem wykreowanych przez siebie bohaterów, zarzekając się, że gdyby mogli cofnąć czas, to nigdy nie napisaliby słowa.

 

LEWIS CARROLL – KUBA ROZPRUWACZ

Autor Alicji w Krainie Czarów od przeszło stu lat jest na ustach świata. Lewis Carroll był podejrzewany o bycie Kubą Rozpruwaczem i istnieją poszlaki popierające tę teorię. Jego książki dla dzieci wciąż królują na liście bestsellerów i nie zanosi się na zmianę trendu – nawet wykraczająca poza skalę sława Harry’ego Pottera nie przyćmiła opowieści o Alicji. Gdyby Lewis Carroll żył w XXI wieku, z pewnością popularność doskwierałaby mu jeszcze mocniej niż w czasach, kiedy tworzył.

Pewnego razu pisarz wysłał list do przyjaciółki, w którym w gorzkich słowach opisał sławę. Nawet pseudonim, który przybrał nie pomogło mu stłumić rozgłosu. Nie mógł się spodziewać, że napisanie z pozoru prostej książki dla dzieci będzie początkiem końca prywatności, którą sobie cenił.

Opinia publiczna bezustannie łączy moje prawdziwe nazwisko z tą książką. Ludzie gapią się na mnie na ulicy i pokazują mnie palcami. Czuję się jak lew [w cyrku]. I tak bardzo tego nienawidzę, że czasami chciałbym cofnąć czas, żeby nigdy nie napisać żadnej książki!

 

NAJSŁYNNIEJSZA KSIĄŻKA A. A. MILNE

Milne stworzył kolejnego nieśmiertelnego bohatera, jakim był Kubuś Puchatek. Początkowo Opowieści ze Stumilowego Lasu przeznaczone były dla jego syna, Christophera.

Dopiero później pisarz zdecydował się na wydanie powieści, ale szybko tego pożałował. Choć historie ze Stumilowego Lasu uszczęśliwiły miliony czytelników na całym świecie, to w ostatnich latach życia autor Kubusia Puchatka, pogrążał się w smutku. Napisanie najpopularniejszej na świecie książki dla dzieci nie było jego nadrzędnym celem w pracy artystycznej.

Milne przez całe życie tworzył nowe dzieła, niezwiązane z Puchatkiem, ale nie był w stanie powtórzyć wcześniejszego sukcesu. Widział jak nieprawdopodobny sukces opowieści o Kubusiu przyćmiewał całą resztę jego twórczości przeznaczonej dla dorosłego odbiorcy. Nienawidził łatki „pisarza opowiastek dla dzieci”. Christopher Milne również otrzymał łatkę. Od tamtej pory kojarzono go głównie z postacią Krzysia.

Na dodatek, w swojej autobiografii, Christopher żalił się, że ojciec odebrał mu jego dobre imię i nie zostawił mu nic prócz pustej, bezwartościowej sławy bycia synem wielkiego A.A. Milne.

Niedługo przed śmiercią, Alan Milne napisał w swoim dzienniku, że pisarz potrzebuje czegoś więcej niż pieniędzy za swoją pracę. Ważniejsza jest nieśmiertelność i cóż, Milne otrzymał ten dar od Kubusia Puchatka, i nic już tego nie zmieni. Żadne książki dla dzieci nie sprzedają się tak dobrze jak te o Stumilowym Lesie.

Mam wrażenie, że autorzy książek doskonale wiedzą, że sława to ułuda. Pewnie z żalem patrzą na zwykłych ludzi, którzy czują się niedocenieni przez świat. Wielu szaraków na ulicach nie ma nawet świadomości z posiadania czegoś, co wielu artystów utraciło – święty spokój.

 

Karl Ove Knausgård MOJA WALKA

W 2009 roku norweski pisarz – Karl Ove Knausgård – opublikował pierwszą ze swoich autobiograficznych powieści pod tytułem Moja walka. Krytycy i czytelnicy byli zachwyceni, ale za to książka skomplikowała jego rodzinne relacje. Knausgård otrzymał kilka nagród w dowód uznania, a krajowe gazety okrzyknęły go Pisarzem Roku.

Jednak on nie potrafił pogodzić się z rozgłosem. Członkowie jego rodziny i przyjaciele byli na niego wściekli za sposób, w jaki przedstawił ich w serii książek. Jego była dziewczyna powiedziała w wywiadzie dla „Bergens Tidende”, że poczuła się, jakby Knausgård wymierzył jej policzek.

W rezultacie narastającego wokół niego szumu, Karl Ove Knausgård zabrał żonę i dzieci do Szwecji. Osiedlili się w małej wiosce, gdzie nikogo nie obchodzi literatura i dopiero tam mogli rozpocząć normalne życie. Od tamtej pory pisarz nie lubi rozmawiać o swoich książkach, bo wspomnienia wzbudzają w nim smutek.

 

SMUTNA BIOGRAFIA LUCY MAUD MONTGOMERY

Kiedy panna Montgomery – zniechęcona kilkoma nieudanymi próbami wydania powieści – postanowiła jeszcze raz spakować bezużyteczny manuskrypt i wysłać go do wydawcy w Bostonie, nie mogła przypuszczać, że niewinna, rudowłosa Ania, stanie się kiedyś jej zmorą.

W pierwszych latach, książkę sprzedano w ponad 100 tysiącach egzemplarzy i powstało 37 różnych wydań. Montgomery uparcie unikała rozgłosu, chcąc zostać przy jednej książce, którą i tak uważała za niedopracowaną. Jednak wielbiciele szybko zaczęli domagać się kolejnych tomów przygód Ani z Zielonego Wzgórza.

Świat panny Montgomery nie był tak kolorowy jak ten, w którym żyła Ania Shirley. Ponadto narastająca presja ze strony fanów i niekorzystna umowa z wydawcą sprawiły, że autorka musiała napisać kolejny tom, a potem następny i następny.

Po czterdziestu latach, na biurko wydawcy trafił maszynopis ostatniego tomu przygód Ani Shirley. Jeszcze tego samego dnia, pisarka planowała popełnić samobójstwo w domu w Toronto. W swoim dzienniku napisała:

Raz na zawsze kończę serię o Ani, przysięgam na bogów z Olimpu. Z chwilą, gdy Ania przestała być natchnieniem, zaczęła prześladować mnie jak zmora.

Książki Lucy Maud Montgomery do dzisiaj cieszą się ogromną popularnością. Ciekawy jestem jak w dobie internetu i mediów społecznościowych pisarka poradziłaby sobie ze sławą.

 

ANTHONY BURGESS I MECHANICZNA POMARAŃCZA

W 1985 roku Anthony Burgess opisał jak bardzo nienawidzi Mechanicznej Pomarańczy, którą swego czasu wydał. Nienawiść autora była spowodowana głównie niewłaściwymi interpretacjami dzieła. Sytuację pogorszyła ekranizacja powieści, której reżyserem był Stanley Kubrick.

BYĆ JAK STANLEY KUBRICK

Choć film uchodzi za jeden z najlepszych obrazów w historii kina, według Amerykańskiego Instytutu Filmowego, to w oczach Anthony’ego Burgess’a ekranizacja pogrzebała ideę powstania powieści.

Jedyna książka, z jakiej jestem znany, jest książką, której jestem gotowy się wyrzec. Powieść zaczyna być kojarzona jako doskonały materiał na filmy gloryfikujące seks i przemoc. Film sprawił, że czytelnicy jeszcze łatwiej mijają się z właściwą interpretacją powieści. To niezrozumienie będzie mnie prześladowało aż do śmierci. Powinienem był nigdy nie napisać tej książki.

 

PETER BENCHLEY – NIEŚMIERTELNE SZCZĘKI

Benchley był człowiekiem sukcesu. Studiował na Harvardzie i zakończył edukacje odbierając dyplom z wyróżnieniem. Potem pracował jako reporter dla The Washington Post, a następnie dla Newsweeka. W 1967 roku zatrudnił się w Białym Domu i pisał przemówienia dla prezydenta Johnsona.

Siedem lat później opublikował powieść Szczęki, która zdobyła wielką popularność. Przez 40 tygodniu utrzymywała się na liście bestsellerów The New York Timesa. Sprzedało się ponad 10 milionów egzemplarzy, a sam Benchley stał się milionerem. Mimo to, pisarz żałował, że napisał tę książkę.

Benchley czuł się odpowiedzialny za późniejsze mordowanie rekinów. Ponoć krążyły dane o tym, że rocznie zabija się od 50 do 100 milionów rekinów. Z kolei one same zabijają zaledwie garstkę ludzi. Od tamtej pory pisarz spędził życie na propagowaniu ochrony oceanów. W końcu rekiny są morskimi odpowiednikami wilków. Jeśli zabraknie ich w ekosystemie, to czeka nas katastrofa ekologiczna.

 

ZNANI PISARZE ŻYJĄ DLA CZYTELNIKA CZY BOHATERA?

Czasami literaci faktycznie są bogami  i mogą robić z wykreowanym światem, co tylko chcą. Jednak są takie dzieła i takie postacie, które na pewnym etapie odrzucają wolę stwórców i zaczynają żyć własnym życiem. Znany wszystkim Sherlock Holmes czy Ania Shirley to dwoje z najbardziej kultowych bohaterów literackich.

Ania i genialny detektyw na pewnym etapie istnienia, stali się dobrem publicznym. Utożsamiały się z nimi miliony czytelników na całym świecie. A dobra publiczne mają to do siebie, że należą do wszystkich, więc jednostka nie ma już możliwości samodzielnie decydować o ich losie. Czyżby tak było? Nie zgadzam się z tym, bo uważam, że autor ma zawsze rację, ale co ja mogę? Mogę o tym tylko napisać. Myślę, że niemal wszyscy artyści tego świata zgodziliby się, że najważniejszy w życiu jest święty spokój.

 

ŹRÓDŁA:

Zdjęcie pochodzi ze strony www.pexels.com – licencja CC Zero.

biography.com

Twórca i redaktor bloga Kultura Masowa. Uwielbia twórczość Edgara Allana Poego i Salvadora Dali. Oprócz czytania książek, rysowania i oglądania filmów, wie co się dzieje na europejskich boiskach piłkarskich.

6 Comments on “Znani pisarze, którzy żałowali stworzenia swoich największych dzieł”

  1. Ciężko mi o tym czytać, bo rudowłosą Anię kocham od dzieciństwa. Przeczytałam wszystkie tomy, choć ostatni podoba mi się najmniej (może dlatego, że Ania jest już tam tylko dodatkiem). Jestem w stanie zrozumieć natomiast zmęczenie autora i niechęć do swego dzieła. Zwłaszcza, jeśli każdy mu pcha na siłę pisanie kolejnego tomu.
    “Alicji w Krainie Czarów” jakoś nigdy nie przeczytałam. W sumie nawet nie znam dokładnie tej opowieści. W tym roku biorę udział w wyzwaniu, z którym mam szansę nadrobić 🙂
    Pozdrawiam serdecznie i gratuluję pomysłu na tak ciekawe zestawienie!

    1. Kiedy bohater staje się dobrem publicznym, mam wrażenie, że autor spada na margines i wtedy ludzie myślą, że dalszy ciąg powstanie nawet bez udziału twórcy. 😛 Trochę to popieprzone, ale prawda jest taka, że we współczesnym świecie już tego nie przeskoczysz.

  2. Czytałam pamiętniki L.M. Montgomery z młodości, zanim jeszcze została sławną pisarką – swoim marzycielstwem przypominała Anię 🙂 Wiem, że nie planowała pisać dalszych części przygód Ani po wydaniu pierwszej książki, ale nie wiedziałam, że aż tak tego żałowała! Natomiast Christopher Robin Milne miał pretensje do ojca, że zrujnował mu dzieciństwo. O tej osobistej porażce na tle komercyjnego sukcesu opowiada zeszłoroczny film “Goodbye, Christopher Robin”.

    1. Tak myślałem, że L.M. Montgomery była typem marzycielki, bo innemu człowiekowi ciężko by było stworzyć taką postać jak Ania Shirley.

      Słyszałem już, że sława to ułuda i zwykle sporo zmartwień dla osoby, która czegoś dokonała. Okazuje się, że życiorysy sławnych artystów zwykle to potwierdzają.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *